ناچار

تو آن فصل را در چهره من مي بينيکه پاييز برگها را به يغما بردهو جز چند برگ زردکه در برابر سرما به خود مي لرزند نماندهبر شاخه هايي که پرندگانچون گروه آواز خوان بر آن تا دير گاه نغمه سر مي دادندتو غروب آن روز را در چهره ام مي بينيکه خورشيد سر بر بالين شب گذاشتهو جامه سياه به تن کردهتو در من فروغ آن آتش